Ani-jigo

“หายไปไหนกันนะ” เชียนซีบ่นพึมพำพลางมองไปรอบๆ แต่จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่เห็นว่าทั้งหวังตั๋วและหมิงฮ่าวจะไปอยู่ตรงไหนได้อยู่ดี “ทีแบบนี้ล่ะหายกันไปเลย” “หวังตั๋ว! ถ้ามือนายจะอยู่ไม่สุขแบบนี้ฉันจะกลับแล้วนะเว้ย!!!” “อะไรกัน ช่วยกันมาขนาดนี้ไม่ได้ทำให้เราสนิทกันมากขึ้นเลยเหรอ?” “ตลก! สนิทให้ตายก็ไม่ใช่ให้นายเอามือมาลูบต้นขาฉันได้เว้ย!!!” เสียงโหวกเหวกที่ดังมาให้ได้ยินทำให้เชียนซีมองไปทางต้นเสียงทันที และในที่สุดเขาก็มองเห็นคนสองคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เหล็กดัดข้างบ่อน้ำ ท่าทางเหมือนทำท่าจะชกกันอยู่รอมร่อ เห็นแบบนั้นแล้ว เชียนซีจึงได้เดินเข้าไปหาทั้งสองคน ก่อนจะวาดแขนลงล้อมรอบลำคอของลูกพี่ลูกน้องคนสนิทจนอีกฝ่ายสะดุ้ง “อะไรกัน แตะนิดแตะหน่อยไม่ได้เลยเหรอ?” เชียนซีจงใจพูดชิดติดริมหูอีกฝ่ายจนเขาสามารถเห็นได้ชัดเจนเลยว่าขนคอของหมิงฮ่าวถึงกับลุกซู่ “ทำอะไรของนายเนี่ยเชียนซี!!!!” เชียนซีถึงกับหลุดขำทันทีที่อีกฝ่ายลุกหนีเขาจนเขาต้องเปลี่ยนมาท้าวแขนลงกับพนักพิงเสียแทน “พี่ช่วยผม แล้วทำไมไม่ให้ผมช่วยพี่บ้างอ่ะ? ผมว่าหลายวันมานี้พวกพี่ก็สนิทกันขึ้นเยอะเลยนะ และอีกอย...

จวิ้นข่ายมองดูเพื่อนที่ทยอยกันออกไปจากห้องเรียนหลังจากที่ครูสั่งเลิกเรียน เขายังเหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมง ก่อนจะถึงเวลาที่เขียนอยู่ในกระดาษ เขาควรจะทำยังไง… ริมฝีปากบางอิ่มถูกเม้มเข้าหากันทั้งๆ ที่สองมือกอดกระเป๋าเรียนของตนเองแน่น เขาไม่อยากทำอีกแล้ว แต่เขาก็ไม่อยากจะทำให้คนอื่นเดือดร้อนหรือบานปลาย ถ้าอย่างนั้นเขายังจะทำอะไรได้อีก… “หวังจวิ้นข่าย” “!?” ร่างบางสะดุ้งเฮือกทันทีที่ถูกเรียกพร้อมกับใบหน้าตื่นๆ ที่หันไปทางตันเสียง เห็นใบหน้าที่กำลังเบิกตากว้างของคนที่เรียกแล้ว เขาจึงได้รีบสูดหายใจเข้าเพื่อที่จะได้สงบสติอารมณ์ตนเอง “นายโอเคไหม?” “ห...หือ…? โอเค...ฉ...ฉันโอเค” จวิ้นข่ายรีบปั้นยิ้มให้อีกฝ่าย แต่เขาไม่มีทางรู้ตัวว่ารอยยิ้มของเขาในตอนนี้มันดูขื่นเต็มฝืนขนาดไหน “แน่ใจนะ?” เหมือนว่าอีกฝ่ายจะยังไม่วางใจเท่าไหร่ ยิ่งเห็นท่าทีของจวิ้นข่ายแล้วเขาก็อดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้ แต่สิ่งที่หวังจวิ้นข่ายทำกลับเป็นเพียงการรีบพยักหน้า “ฉันไม่เป็นไรจริงๆ ว่าแต่...นายมีอะไรหรือเปล่า?” “อ้อ ฉันลืมไปว่าฉันยังไม่ได้แนะนำตัวน่ะ ฉันชื่อหวังหยวน อยู่ห้องเดียวกับเชียนซี” ว่าจ...