Ani-jigo

ช่วงนี้ใกล้สอบแล้ว... ฟึบ... “ตรงนี้ฉันไม่เข้าใจอ่ะ เชียนซี มันยังไงนะ” “ตรงนี้ก็แบบนี้ไง” “อ่อ เออเนอะ...” “เชียนซี แล้วตรงนี้อ่ะ” “นี่ก็ใช้สูตรนี้มาแทนดิ” “แล้วนี่อ่ะ” “อันนี้ก็...” ภายในห้องพักเล็กๆ ของเชียนซี ในตอนนี้มีคนมานั่งอัดกันในห้องถึงแปดคนด้วยกัน ทุกคนนั่งล้อมวงกันโดยมีหนังสืออยู่ตรงหน้าตนเองกันคนละกอง กับขนมอีกกองหนึ่งที่ถูกแกะกระจายจนเละเทะ แต่คนที่ดูวุ่นที่สุด เห็นทีจะเป็นอี้หยางเชียนซี เจ้าของห้องที่ต้องคอยหันไปทางนั้น เอื้อมไปทางนี้เพื่อสอนและตอบคำถามของแต่ละคนที่มีจุดที่ไม่เข้าใจที่ต่างกันไป “ขอบใจนายมากนะเชียนซี ไว้พรุ่งนี้เจอกัน” “อืม” เจ้าของห้องออกมายืนโบกมือส่งเพื่อนที่หน้าห้อง รอกระทั่งเพื่อนทุกคนเดินห่างออกไปแล้ว เขาจึงได้ปิดประตูห้องลง แล้วถอนหายใจเฮือก และเมื่อเขามองไปทางนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง เขาก็พบว่าเข็มสั้นมันชี้ไปที่เลขสิบสองแล้ว เที่ยงคืน... “เหนื่อยหน่อยนะเชียนซี” เชียนซีเงยหน้าขึ้นมองร่างบางที่เดินเข้ามาหาพร้อมกับน้ำในมือพร้อมรอยยิ้ม มันทำให้เชียนซีส่งยิ้มกลับไปให้โดยอัตโนมัติ แม...

“หายไปไหนกันนะ” เชียนซีบ่นพึมพำพลางมองไปรอบๆ แต่จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่เห็นว่าทั้งหวังตั๋วและหมิงฮ่าวจะไปอยู่ตรงไหนได้อยู่ดี “ทีแบบนี้ล่ะหายกันไปเลย” “หวังตั๋ว! ถ้ามือนายจะอยู่ไม่สุขแบบนี้ฉันจะกลับแล้วนะเว้ย!!!” “อะไรกัน ช่วยกันมาขนาดนี้ไม่ได้ทำให้เราสนิทกันมากขึ้นเลยเหรอ?” “ตลก! สนิทให้ตายก็ไม่ใช่ให้นายเอามือมาลูบต้นขาฉันได้เว้ย!!!” เสียงโหวกเหวกที่ดังมาให้ได้ยินทำให้เชียนซีมองไปทางต้นเสียงทันที และในที่สุดเขาก็มองเห็นคนสองคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เหล็กดัดข้างบ่อน้ำ ท่าทางเหมือนทำท่าจะชกกันอยู่รอมร่อ เห็นแบบนั้นแล้ว เชียนซีจึงได้เดินเข้าไปหาทั้งสองคน ก่อนจะวาดแขนลงล้อมรอบลำคอของลูกพี่ลูกน้องคนสนิทจนอีกฝ่ายสะดุ้ง “อะไรกัน แตะนิดแตะหน่อยไม่ได้เลยเหรอ?” เชียนซีจงใจพูดชิดติดริมหูอีกฝ่ายจนเขาสามารถเห็นได้ชัดเจนเลยว่าขนคอของหมิงฮ่าวถึงกับลุกซู่ “ทำอะไรของนายเนี่ยเชียนซี!!!!” เชียนซีถึงกับหลุดขำทันทีที่อีกฝ่ายลุกหนีเขาจนเขาต้องเปลี่ยนมาท้าวแขนลงกับพนักพิงเสียแทน “พี่ช่วยผม แล้วทำไมไม่ให้ผมช่วยพี่บ้างอ่ะ? ผมว่าหลายวันมานี้พวกพี่ก็สนิทกันขึ้นเยอะเลยนะ และอีกอย...