Ani-jigo

ความรักคือสิ่งสวยงามที่จะทำให้โลกทั้งโลกกลายเป็นสีชมพู... มันใช่จริงๆ น่ะเหรอ... ? “เสี่ยวข่าย” “อะไร” “เวลาออกไปข้างนอกเลิกใส่กางเกงขาสั้นได้ไหม ? ” “หา ? ” “นั่นน่ะ” ว่าพลางก็ชี้ลงไปยังกางเกงสีขาวที่สั้นเหนือเข่าเผยลำขาเรียวยาวน่าสัมผัสให้ออกมาต้องลมที่อีกฝ่ายกำลังสวมอยู่ จะว่าเขาไม่ชอบก็ไม่ใช่ กลับกันเขาชอบมากด้วยซ้ำเวลาที่ร่างโปร่งบางของอีกฝ่ายสวมเสื้อสีขาวตัวโพรกๆ กับกางเกงขาสั้น มันทำให้ หวังจวิ้นข่ายดูสะอาดบริสุทธิ์ ทั้งยังน่ารักน่าชังจนเขาอยากจะรั้งร่างของอีกฝ่ายเข้ามาไว้ในอ้อมแขน ฟัดแก้มนุ่มนั่นให้หนำใจแล้ว พลิกร่างของอีกฝ่าย กดลงไปให้จมเตียงเสียเดี๋ยวนั้น แต่ที่เขาไม่ชอบ...ก็คือเวลาที่อีกฝ่ายสวมมันออกไปนอกบ้าน... ก็เข้าใจว่าแค่ออกไปเดินเล่น ไม่ถึงชั่วโมงก็กลับ แต่จวิ้นข่ายไม่มีทางรู้ว่ามีสายตาที่ลอบมองเจ้าตัวมากขนาดไหน และถ้าครั้งที่แล้วเขา ไม่ได้ตามอีกฝ่ายออกไปด้วย เขาเองก็ไม่มีทางจะรู้เหมือนกัน ! ดวงตาคู่สวยหลุบลงมองกางเกงที่ตนเองสวมแล้วก็อดมุ่นคิ้วเข้าหากันไม่ได้ “กางเกงนี่ฉันใส่แค่ตอนออกไปเดินเล่นเองนะ...” ...

เพื่ออรรถรสในการอ่าน แนะนำให้อ่านพาร์ทอื่นๆก่อนสำหรับคนที่ยังไม่เคยอ่านนะคะ Part 1 Part 2 Part 3 ใครๆ ก็ล้วนบอกว่าความรักเป็นสิ่งสวยงาม… แต่ทำไมกับพวกเขา ความรักมันจึงได้เจ็บปวดนัก…? พวกเขาทำอะไรพลาดไปหรือเปล่า เหตุใดความรักจึงได้นำมาแต่ความโศกเศร้าเจ็บปวด? เหตุใดจึงได้เกิดเรื่องราวเช่นนี้ขึ้นกับพวกเขา? พวกคุณ...พอจะตอบได้ไหม… ตอนที่รู้เรื่องว่าจวิ้นข่ายหนีไปจากเขาอีกครั้ง ก็เป็นตอนที่เชียนซีกลับไปถึงที่บ้านด้วยความรู้สึกหัวใจพองโตอย่างคาดหวัง ทว่าความ รู้สึกนั้นก็แทบจะมลายหายไปในพริบตาเมื่อภายในบ้านหลังนั้นไม่ได้มีคนที่เขาเฝ้าคอยหวังอยากจะพบหน้าอย่างที่คิดจินตนาการเอา ไว้... ความหวังที่เกิดขึ้นเพราะสิ่งแรกที่เขาเห็นเมื่อลืมตาขึ้นมาคือใบหน้าของหวังจวิ้นข่าย คือดวงตาคู่สวยที่จ้องตรงมายังเขาด้วยความรู้สึก ตื่นตระหนกปนยินดีอย่างสุดแสน...กลับมลายหายไปราวกับสายลมเพียงวูบหนึ่ง… “ทำไมนายถึงไม่ยอมบอกฉัน” เป็นครั้งแรกที่น้ำเสียงกรุ่นโกรธถูกใช้พูดกับหวังหยวน ทว่าสิ่งที่ได้ตอบกลับมากลับมีเพียงการที่ร่าง เล็กก้มหน้าไม่พูดอะไรสักคำ ซึ่งนั่นทำให้เชียนซี...