[SF QianKai] Hate 1
ปอลิง ฟิคนี้คือความมโนและความบ้าของตัวไรท์เอง ไม่เกี่ยวข้องใดๆกับตัวศิลปินเด้อค่า หากว่าวันหนึ่ง คุณจะต้องกลับมาพบหน้าคนที่เคยคิดว่ารังเกียจที่สุดจนไม่อยากจะเห็นหน้า ทว่ากลับไม่อาจแม้แต่จะหลีกเลี่ยง คุณจะทำอย่างไรกัน?? คุณจะเลือกเผชิญหน้า หรือจะยังคงพยายามหนีต่อไป? ทว่าสำหรับผมแล้ว ไม่ว่าผมจะทำอย่างไร สุดท้าย...ผมก็ยังคงหลงกลับเข้าไปติดกับเขาอยู่ดี… ... .. . “อื้อ...อ๊ะ!” เสียงครางหวานดังไปทั่วห้องนอนที่มืดสลัว มีเพียงแสงจากนอกบานกระจกใสที่เชื่อมกับระเบียงภายนอกที่ส่องเข้ามากระ ทบกับร่างสองร่างที่ต่างกำลังนัวเนียกันอยู่บนเตียง ร่างโปร่งบางแอ่นร่างขึ้นด้วยความเสียวซ่านเมื่อคนด้านบนใช้ริมฝีปากเข้าครอบครองทั้งร่างกายและสติสัมปชัญญะจนแทบไม่หลง เหลือให้ตระหนักคิดใดๆ ริมฝีปากบางอิ่มทำได้แต่เพียงเผยออ้าส่งเสียงครวญครางที่ทำให้คนด้านบนแทบคลั่ง ใบหน้าอ่อนเยาว์ทว่า กลับคมสันกว่าคนที่อายุมากกว่าละออกมาจากช่วงหว่างขาขาว แล้วเข้าฉกฉวยริมฝีปากของอีกฝ่ายอย่างตะกรุบตะกราม “เชียน….อื้อ...พอ...พอแล้ว...ฮะ…!” “เสี่ยวข่าย...ปากนายบอกให้พอ แต่ร่างกายของนายกลับตอบ...