fic TFBOYS [QianKai] Lust Special

ช่วงนี้ใกล้สอบแล้ว...

ฟึบ...

“ตรงนี้ฉันไม่เข้าใจอ่ะ เชียนซี มันยังไงนะ”

“ตรงนี้ก็แบบนี้ไง”

“อ่อ เออเนอะ...”

“เชียนซี แล้วตรงนี้อ่ะ”

“นี่ก็ใช้สูตรนี้มาแทนดิ”

“แล้วนี่อ่ะ”

“อันนี้ก็...”

ภายในห้องพักเล็กๆ ของเชียนซี ในตอนนี้มีคนมานั่งอัดกันในห้องถึงแปดคนด้วยกัน ทุกคนนั่งล้อมวงกันโดยมีหนังสืออยู่ตรงหน้าตนเองกันคนละกอง กับขนมอีกกองหนึ่งที่ถูกแกะกระจายจนเละเทะ แต่คนที่ดูวุ่นที่สุด เห็นทีจะเป็นอี้หยางเชียนซี เจ้าของห้องที่ต้องคอยหันไปทางนั้น เอื้อมไปทางนี้เพื่อสอนและตอบคำถามของแต่ละคนที่มีจุดที่ไม่เข้าใจที่ต่างกันไป

“ขอบใจนายมากนะเชียนซี ไว้พรุ่งนี้เจอกัน”

“อืม” เจ้าของห้องออกมายืนโบกมือส่งเพื่อนที่หน้าห้อง รอกระทั่งเพื่อนทุกคนเดินห่างออกไปแล้ว เขาจึงได้ปิดประตูห้องลง แล้วถอนหายใจเฮือก และเมื่อเขามองไปทางนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง เขาก็พบว่าเข็มสั้นมันชี้ไปที่เลขสิบสองแล้ว

เที่ยงคืน...

“เหนื่อยหน่อยนะเชียนซี”

เชียนซีเงยหน้าขึ้นมองร่างบางที่เดินเข้ามาหาพร้อมกับน้ำในมือพร้อมรอยยิ้ม มันทำให้เชียนซีส่งยิ้มกลับไปให้โดยอัตโนมัติ แม้จะเป็นรอยยิ้มเหนื่อยๆ ก็ตามที

“นายไม่ต้องคอยเก็บห้องให้ทุกครั้งก็ได้นะเสี่ยวข่าย” เห็นอีกฝ่ายเดินไปห่อเก็บขนมทั้งหมดเข้าห่อแล้ว เขาก็อดที่จะพูดออกมาไม่ได้

เพราะกิจวัตรแบบนี้ มันดำเนินมาเป็นสัปดาห์แล้ว

อันที่จริง เรื่องแบบนี้เขาค่อนข้างจะชินชาที่ต้องคอยติวสอบให้เพื่อน เพราะตั้งแต่ที่เขาอยู่ที่โรงเรียนเก่า ช่วงใกล้สอบทีไร ห้องของเขาก็ไม่เคยเป็นสถานที่ส่วนตัวเลยติดต่อกันเป็นอาทิตย์ แต่เมื่อก่อน เพื่อนที่กล้ามาถึงบ้านมีอยู่ไม่กี่คน ไม่ใช่เกือบสิบคนเช่นตอนนี้

“แค่นี้เอง ฉันเองก็มีส่วนกินนะ อีกอย่าง นายอุตส่าห์ช่วยติวให้ จะให้ฉันปล่อยให้คุณครูเหนื่อยตายก่อนได้ไงล่ะ” จวิ้นข่ายเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ เลื่อนสายตาขึ้นมองเชียนซีทีหนึ่ง แล้วจึงได้ยืดตัวขึ้นหันเข้าไปที่ส่วนครัวเล็กๆ ที่อยู่อีกด้าน

เชียนซีแค่ได้ยินเรื่องคุณครูก็ถอนหายใจเฮือก ก่อนจะวางหัวไปกับกำแพง ตอนนี้เขารู้สึกว่าไม่ใช่แค่เรื่องเหนื่อยแล้วที่เป็นปัญหา เพราะแม้แต่ช่วงเวลาส่วนตัวเขาก็แทบจะไม่มี กว่าจะได้อยู่กับจวิ้นข่ายสองต่อสองทีก็ต้องเลยเที่ยงคืนไปทุกที แล้วดูสภาพเขาสิ? เพลียจนไม่อยากจะทำอะไรแล้ว!

“เฮ้อ...”

“...” จวิ้นข่ายหันกลับมามองเชียนซีทีหนึ่ง เห็นใบหน้าเพลียๆ ของอีกฝ่ายแล้วก็พอจะรู้ว่าตลอดสัปดาห์มานี้เชียนซีใช้แรงกายแรงใจไปกับการช่วยติวเพื่อนๆ ขนาดไหน

จะว่าไปแล้ว พวกเขาก็แทบจะไม่มีเวลาให้กันเลยตั้งแต่ช่วงที่ใกล้สอบมานี้ และแค่ดูก็รู้ว่าเชียนซีคงต้องเหนื่อยกับการช่วยเพื่อนๆ ทุกคนจนไม่มีเวลาได้ดูแลตัวเองแน่

สุดท้าย จวิ้นข่ายก็ตัดสินใจจัดการเก็บของทั้งหมดจนเสร็จ ก่อนจะหันร่างกลับมาหาเชียนซีที่มานั่งอยู่ที่หน้าโต๊ะเขียนหนังสืออีกครั้ง ท่าทางคงคิดจะเตรียมการเรียนการสอนให้เพื่อนๆ ต่อในวันพรุ่งนี้แน่

แต่เขาไม่อยากให้เชียนซีมานั่งฝืนตัวเองเอาตอนนี้นี่

ขาเรียวในที่สุดก็ตัดสินใจสับขาเข้าไปหาคนที่นั่งอ่านเอกสารไปถอนหายใจไปอยู่หลายครั้ง อ้อมแขนทั้งสองข้างโอ้มรอบลงไปบนไหล่ของอีกฝ่าย พร้อมกับวางคางลงไปบนศีรษะของอีกฝ่ายเบาๆ เรียกให้คนที่นั่งก้มหน้าก้มตาอยู่ต้องเงยหน้าขึ้นมาพร้อมเลิกคิ้วขึ้น

“มีอะไรหรือเปล่าเสี่ยวข่าย”

“พักนี้เราไม่ค่อยมีเวลาให้กันเท่าไหร่เลยนะ เหนื่อยมากไหม”

“อืม ก็นิดหน่อย”

“นายเก่งที่สุดเลยนะเชียนซี” ไม่ว่าเปล่า จวิ้นข่ายยังฝังจมูกและริมฝีปากลงไปในกลุ่มผมของเชียนซี พร้อมสูดกลิ่นของแชมพูของอีกฝ่ายเข้าไปทีหนึ่ง “แต่วันนี้นายเหนื่อยมามากแล้วนะ ติวให้ทุกคนมาทั้งวันแล้ว พักบ้างเถอะ”

“แต่ฉันยังต้องเตรียมข้อมูลที่จะติวต่อพรุ่งนี้อีกนะ”

“แต่นายจะไม่พักเลยก็ไม่ได้” ว่าจบ จวิ้นข่ายก็เดินอ้อมมาอยู่ข้างๆ เชียนซี ทรุดร่างลงนั่งยองๆ กับพื้น ใช้มือทั้งสองข้างเกาะอยู่บนต้นขาของอีกฝ่าย พร้อมเอาคางวางทับลงไป ช้อนสายตามองอีกฝ่ายพร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่ปรากฏขึ้นมา “นายเพลียแล้วใช่ไหมล่ะ ฉันดูออก”

“จะยั่วฉันเหรอเสี่ยวข่าย??” เชียนซีเอ่ยทั้งรอยยิ้ม ใช้นิ้วเกี่ยวเส้นผมนุ่มเล่นไปมาเบาๆ แต่ที่ทำให้เขาพูดแบบนั้นออกไป อาจเป็นเพราะท่าทีของจวิ้นข่ายที่รู้ดีว่าเขาแพ้ท่าทางน่ารักๆ จากมุมนี้ของตนเอง และทุกครั้งมันก็มักจะไม่ได้จบลงแค่เพียงจูบไปเสียทุกที จวิ้นข่ายจึงไม่ค่อยจะทำอะไรปบบนี้ให้เขาได้เห็นบ่อยๆ แต่ครั้งนี้อีกฝ่ายกลับมาทำท่าทีแบบนี้ ถ้าจะบอกว่าไม่ได้จงใจมายั่วเขา แล้วจะให้เข้าใจว่าอีกฝ่ายต้องการจะทำอะไรกันล่ะ

“เปล่านี่ ฉันแค่จะให้รางวัลคนเก่งเท่านั้นเอง” ว่าจบ จวิ้นข่ายก็ขยับลุกขึ้น วาดขาข้างหนึ่งพาดไปอีกฝั่งหนึ่ง แล้วนั่งคร่อมลงไปบนตักของเชียนซีเสียแทน ก่อนที่ริมฝีปากบางอิ่มจะเป็นฝ่ายเคลื่อนเข้าไปแตะเบาๆ ลงบนริมฝีปากของเชียนซี ค้างไว้เพียงไม่ถึงวินาทีก็ผละออกมา “เก่งมากเลยครับ คนเก่งของผม”

“แค่นี้เองเหรอ?”

“หืม?”

“ขอมากกว่านี้ได้ไหม??”

“มากกว่านี้นี่ ขนาดไหนล่ะ...”

“นายให้ได้ถึงขนาดไหนล่ะ แมวน้อย?”

“...” คำถามนี้ถึงกับทำให้จวิ้นข่ายชะงักไปทีหนึ่ง อดที่จะเลียริมฝีปากไม่ได้เมื่อดูเหมือนความเขินอายจะเริ่มเข้ามาแทนที่ความกล้าและความคิดก่อนหน้านี้

ไม่นึกเลยว่าเชียนซีจะใช้วิธีนี้ทำให้เขาพูดอะไรน่าอายแบบนั้น แล้วเขาจะไปกล้าพูดได้ยังไง...

เชียนซีลอบยิ้มขณะมองใบหน้าหวานที่เริ่มก้มหน้างุดๆ ลงไปทุกที มองเห็นใบหูที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อของอีกฝ่ายแล้ว เขาก็อดที่จะยิ่งเผยยิ้มเอ็นดูขึ้นไปอีกไม่ได้

เสี่ยวข่ายน่ะ น่ารักที่สุด

แต่ก็น่าแกล้งที่สุดเหมือนกัน

“น...นายอยากได้ขนาดไหนเหรอ...เชียนซี...”

เสียงที่ถามกระท่อนกระแท่นออกมาทำให้เชียนซีอดที่จะเลิกคิ้วขึ้นไม่ได้ เขาไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะถามเขาต่อ และมันยิ่งทำให้เขายิ่งรู้สึกว่าคนตรงหน้าน่ารักขึ้นทุกที

“อืม...นั่นสินะ...ถึงขนาดไหนดีนะ เอาให้นายลุกไม่ขึ้นไปเลยดีไหม?” ที่ปลายเสียงของเชียนซีเครือไปด้วยเสียงหัวเราะ แต่คำพูดนั้นกลับทำให้ใบหน้าแดงๆ ของจวิ้นข่ายถึงกับแทบจะสะบัดขึ้นมามองเขาแล้วเสียด้วยซ้ำ มองดูดวงตาคู่สวยที่เบิกกว้างขึ้นแล้วเขาก็ยิ่งรู้สึกทั้งขำทั้งเอ็นดูจนต้องโน้มใบหน้าเข้าไปจูบลงบนข้างแก้มนุ่มอย่างหมั่นเขี้ยวอย่างเสียไม่ได้

เสี่ยวข่ายน่ารักที่สุด

“พูดเล่นใช่ไหมอ่ะเชียนซี”

“หืม? ฉันเหมือนพูดเล่นเหรอ??”

“...” ครั้งนี้จวิ้นข่ายเหมือนจะเริ่มคิดอย่างเป็นจริงเป็นจังกับคำขอของเขาจริงๆ ซึ่งหน้าตาเวลาคิดอย่างเป็นจริงเป็นจังของจวิ้นข่ายนั้นมันทำให้เขาแทบจะรั้งร่างของอีกฝ่ายเข้ามากอดแน่นๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยวแล้วด้วยซ้ำ

ดูแก้มที่พองขึ้นมาหน่อยๆ นั่นสิ ดูริมฝีปากบางๆ นั่นสิ ยิ่งเห็นก็ยิ่งทนไม่ไหวจนสุดท้ายเขาก็รั้งเอาร่างบางๆ นั้นเข้ามากอดพร้อมกับฝังจมูกลงกับซอกคอของอีกฝ่ายอย่างอดไม่ได้

“ช...เชียนซี!”

“อา...ไม่ไหวแล้ว นายน่ารักเกินไปแล้วนะเสี่ยวข่าย”

“เดี๋ยว!”

“ย้ายไปที่เตียงกันเถอะ”

“เชียนซี!!!”

สะโพกของจวิ้นข่ายถูกประคองยกขึ้นพร้อมกับเชียนซีที่ลุกขึ้นจนคนตัวบางกว่าต้องรีบกอดคอของเชียนซีแน่น รู้ตัวอีกทีเขาก็ถูกวางลงขนเตียงพร้อมกับอีกฝ่ายที่ขยับขึ้นมาคร่อมทับอยู่ด้านบนแล้ว

“ไม่ได้ทำมาเป็นอาทิตย์แล้ว งั้นฉันจะทำเบาๆ นะ”

“อ...อี้หยางเชียนซี!!! อื้ม!!” ไม่ปล่อยให้นานไปกว่านี้ เชียนซีโน้มตัวลงไปประกบริมฝีปากกับริมฝีปากบางของจวิ้นข่ายทันที

ถึงจะอยากทนให้ได้มากกว่านี้ก็เถอะ แต่เขาทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ก็ใครใช้ให้เสี่ยวข่ายมาทำตัวน่ารักแบบนี้ใส่เขากันล่ะ ใครมันจะไปทนได้!?

----------------------- #ficLustQK ----------------------

//แพลนกล้องไปที่โคมไฟ

สเปสั้นๆส่งท้ายเรื่องสั้น Lust มาแล้วจ้าาา

หวานมั้ย บดมั้ย ไม่รู้ แต่พยายามที่สุดแล้วค่ะ ฮ่าๆๆๆ

สังเกตมั้ยว่าสเปเชียนไคสองเรื่อง ไม่มีเรื่องไหนที่จะแต่งเอ็นซีเป็นจริงเป็นจังเลย

ไม่ใช่อะไรค่ะ ขี้เกียจแล้ว-----//แค่กๆๆ