[SF TFBOYS QianKai] Hate Special : Shorts
ความรักคือสิ่งสวยงามที่จะทำให้โลกทั้งโลกกลายเป็นสีชมพู...
มันใช่จริงๆ น่ะเหรอ...?
“เสี่ยวข่าย”
“อะไร”
“เวลาออกไปข้างนอกเลิกใส่กางเกงขาสั้นได้ไหม?”
“หา?”
“นั่นน่ะ”
ว่าพลางก็ชี้ลงไปยังกางเกงสีขาวที่สั้นเหนือเข่าเผยลำขาเรียวยาวน่าสัมผัสให้ออกมาต้องลมที่อีกฝ่ายกำลังสวมอยู่
จะว่าเขาไม่ชอบก็ไม่ใช่
กลับกันเขาชอบมากด้วยซ้ำเวลาที่ร่างโปร่งบางของอีกฝ่ายสวมเสื้อสีขาวตัวโพรกๆ
กับกางเกงขาสั้น มันทำให้
หวังจวิ้นข่ายดูสะอาดบริสุทธิ์
ทั้งยังน่ารักน่าชังจนเขาอยากจะรั้งร่างของอีกฝ่ายเข้ามาไว้ในอ้อมแขน
ฟัดแก้มนุ่มนั่นให้หนำใจแล้ว
พลิกร่างของอีกฝ่าย กดลงไปให้จมเตียงเสียเดี๋ยวนั้น
แต่ที่เขาไม่ชอบ...ก็คือเวลาที่อีกฝ่ายสวมมันออกไปนอกบ้าน...
ก็เข้าใจว่าแค่ออกไปเดินเล่น
ไม่ถึงชั่วโมงก็กลับ แต่จวิ้นข่ายไม่มีทางรู้ว่ามีสายตาที่ลอบมองเจ้าตัวมากขนาดไหน
และถ้าครั้งที่แล้วเขา
ไม่ได้ตามอีกฝ่ายออกไปด้วย เขาเองก็ไม่มีทางจะรู้เหมือนกัน!
ดวงตาคู่สวยหลุบลงมองกางเกงที่ตนเองสวมแล้วก็อดมุ่นคิ้วเข้าหากันไม่ได้
“กางเกงนี่ฉันใส่แค่ตอนออกไปเดินเล่นเองนะ...”
“เปลี่ยนเถอะ เอาตัวอื่นที่ขายาวสิ
ตัวนี้ใส่ให้ฉันดูคนเดียวก็พอ” ไม่ว่าเปล่า ลำแขนแข็งแรงยังเอื้อมออกมารั้งร่างแบบบางของจวิ้นข่าย
ให้เข้ามาใกล้
สอดแขนรัดรอบเอวเล็ก แต่มือก็ยังไม่วายที่จะลอบลูบสะโพกมนไปมา ซึ่งสำหรับจวิ้นข่าย
เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องที่เขาชิน
ชาเรื่องหนึ่งไปเสียแล้ว
“ทำไมต้องเปลี่ยนด้วย?”
“เพราะฉันหึง หวง ไม่อยากให้ใครมองเสี่ยวข่ายของฉัน”
“...” คำพูดและน้ำเสียงของเชียนซีที่ถูกใช้ออกมานั้นกำลังทำให้จวิ้นข่ายรู้สึกอยากจะยิ้ม
แต่ก็ยังแสร้งทำหน้านิ่งใส่ “นั่นมันก็เรื่องของ
นายไม่ใช่เหรอ นานๆ ทีฉันจะใส่ออกไปข้างนอก
ถ้านายไม่อยากให้ใครมอง นายก็ตามฉันออกไปสิ”
“เสี่ยวข่าย...” เชียนซีจงใจใช้คางของตนเองคลึงเบาๆ
ลงบนแผ่นท้องแบนราบของคนตรงหน้า
ซึ่งนั่นถือว่าเป็นอาการอ้อนอย่างหนึ่งที่
นานทีปีหนจะได้เห็นจากอีกฝ่าย
ซึ่งในสายตาของจวิ้นข่ายนั้น
เขาคิดว่ามันคงจะดูน่ารักกว่านี้หากใบหน้าของอี้หยางเชียนซีจะแสดง
อาการออดอ้อนให้มากกว่านี้
ซึ่งแน่นอนว่าคงไม่มีทางได้เห็นมันนอกจากใบหน้านิ่งๆ ที่กำลังพยายามจะช้อนตามองเขาอยู่
“ขอปฏิเสธ” ไม่รู้ว่าเขานึกอุตริอะไรถึงได้ปฏิเสธออกไปแบบนั้น
ใบหน้าสวยถูกหันหนีไปอีกทางจนคนที่ตัวหนากว่าต้องมุ่นคิ้วเข้าหา
กัน
ไม่พูดพร่ำทำเพลง
ลำแขนแข็งแรงก็จัดการรั้งร่างแบบบางแล้วพลิกพาร่างของจวิ้นข่ายลงกับผืนเตียง
ก่อนจะตามขยับขึ้นคร่อม
ทันที
“!”
“นายไม่ยอมเองนะเสี่ยวข่าย”
ว่าจบริมฝีปากของเชียนซีก็แนบลงกับริมฝีปากบางอิ่มทันที
สอดแทรกลิ้นร้อนเข้าไปกวาดดื่มน้ำหวาน
จากในโพรงปากเล็ก
ไม่สนใจเสียงร้องท้วงในลำคอของคนที่ถูกรุกไม่ได้ตั้งตัว ขณะที่ฝ่ามือหนาจับลำขาเรียวยาวให้ชันขึ้นกับผืนเตียง
ลูบไล้ไปมาตามผิวขาวๆ ซึ่งไม่มีเนื้อผ้าปกปิด
พาให้สัมผัสยิ่งชัดเจนเสียจนขนทั่วร่างของหวังจวิ้นข่ายลุกชัน
“นายไม่รู้ว่าขาสั้นมันทำแบบนี้ได้ง่าย...”
ทันทีที่ผละริมฝีปากออกมา
ฝ่ามือหนาก็เริ่มลูบล้วงเข้าไปในกางเกงผ่านทางขากางเกงกว้าง
แตะต้องร่างกายของหวังจวิ้นข่ายเข้าไปจนถึงไหนต่อไหน จงใจลงน้ำหนักมือหนักๆ
ลงกับส่วนรับสัมผัสไวจนร่างแบบบางสะดุ้ง
เฮือก
“จะจับอะไรก็ง่าย...”
มืออีกข้างถูกใช้รั้งให้ขาเรียวข้างหนึ่งพาดขึ้นไปบนบ่า ก่อนจะจับกำขยำบั้นเอว
จงใจเน้นย้ำในจุดที่ถูกใช้บ่อยๆ
ผ่านเนื้อผ้า
พาให้ร่างโปร่งบางกระสันเล่นจนสั่นไปทั้งตัว
ขณะที่มืออีกข้างก็ยังคงปัดป่ายไปมาผ่านทางขากางเกงไม่หยุด
“จะทำรอยตรงไหนก็เห็น...” ว่าจบ
ริมฝีปากบางเฉียบของเชียนซีก็ขบเม้มลงบนต้นขาขาว
สร้างรอยแดงเป็นจ้ำเอาไว้ที่ต้นขาด้านใน
พร้อมกระตุกยิ้ม ขณะที่ดวงตาคมยังคงจดจ้องใบหน้าที่ตอนนี้ขึ้นสีระเรื่อไปหมดของจวิ้นข่าย
ดูจากท่าที
ก็รู้ว่าจวิ้นข่ายไม่นึกว่าเชียนซีจะใช้วิธีนี้
“ฉ...ฉันเปลี่ยนก็ได้”
“ไม่ทันแล้วเสี่ยวข่าย”
“...”
“เสร็จรอบนี้ นายค่อยไปเปลี่ยนนะ”
“เชียนซี!!!”
สำหรับผม...ผมว่ามันยิ่งทำให้ผมกลายเป็นคนที่ไฟจุดติดง่ายมากกว่านะ
อี้หยางเชียนซี
----------------------------- #QKHate #QKShorts ----------------------------
ตอนพิเศษสั้นๆที่อ่านแยกก็ได้
สั้นมาก เพราะมันไม่มีสาระอะไรเลยนอกจากการที่เราเห็นรูปเสี่ยวข่ายใส่ขาสั้นแล้วอยากแต่ง ฮ่าๆๆๆ
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น